Πολλές φορές μέσα στην καθημερινότητα μας, μπορεί να θυμώσουμε με το παιδί μας γιατί ξέχασε το μπουφάν του στο σχολείο ή γιατί αργεί να ετοιμαστεί ενώ βιαζόμαστε να φύγουμε από το σπίτι ή γιατί αποτυγχάνει στα διαγωνίσματά του σχολείου και οι βαθμοί του είναι πιο χαμηλοί από τα άλλα παιδιά.
Έτσι καταφέρνουμε πολλές φορές να μιλάμε απότομα, να φωνάζουμε στα παιδιά και χρησιμοποιούμε συνεχώς άρνηση, όπως για παράδειγμα:
« Μην κλαις!»
«Μην φωνάζεις!»
«Κάνε ησυχία, αλλιώς δεν θα παίξεις!»
«Γιατί δεν το καταλαβαίνεις;»
«Αυτός ο μαθητής είναι καλύτερος από εσένα!»
Τι ακούνε τα παιδιά;
«Δεν πρέπει να εκφράζω τα συναισθήματά μου!»
«Δεν ενδιαφέρουν τους γονείς μου οι δικές μου επιθυμίες!»
«Είμαι άχρηστος και όλο αποτυγχάνω!»
«Κάνω όλο λάθη!»
Πώς πρέπει πραγματικά να μιλάμε στα παιδιά;
«Μπορείς να το κάνεις!»
«Θα σε βοηθήσω να το κάνουμε μαζί!»
«Θα τα καταφέρεις!»
«Φοβάσαι κάτι; Θες να μου μιλήσεις;»
«Όλοι κάνουμε λάθη!»
«Είσαι ο καλύτερος, σ αγαπώ όπως ακριβώς είσαι!»
«Είμαστε περήφανοι για εσένα!»
Εχει παρατηρηθεί ότι οι γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους, προκαλούν σε αυτά παρόμοια προβλήματα με εκείνα της άσκησης βίας, αυξάνοντας τις πιθανότητες κατάθλιψης και επιθετικής συμπεριφοράς.
Ας σκύψουμε στο ύψος του παιδιού και με ήρεμο τρόπο ας το κοιτάξουμε στα μάτια και να πούμε π.χ. « Ξέρω θέλεις να παίξεις, αλλά τωρα είναι η ώρα να φύγουμε».
Το κάθε παιδί μαθαίνει με το δικό του τρόπο και τον δικό του ρυθμό!
Θυμηθείτε.. Κάθε παιδί είναι ο καθρέπτης των γονιών του!
-Μαρία Βενιζελεα
Λογοθεραπευτρια